ومن بر تمام سطوح زندگیت ماسیده ام

و تمام حجم مهربان اندوهت  را به کثافت کشانده ام.

....

....

... 

ایستگاه اتوبوسی که کاری به کار من ندارد

حتی اگر نیمه عریان باشم با سیگاری گرگرفته بر لب

نگاه آشنا در این همه چشم

ندیدیم و ندیدیم و ندیدیم

 

برای عزیزی که نمیداندهر روزش را دلتنگم چقدر سخت

درسرم سری میپکد

دیواری که خودش را ترسیده سخت

مرا در خودم که پریده رنگ را سخت

میلغزاند ٬ میچرخاند

می  ر  ها  ند.

می ایستم روی چشمهایم

وگرگر اجاقی که میترساندم هنوز

 

هیچ سرگیجه کشداری مرا نمیبخشاند

 

م ی ل ر زد

جنازه حواسی که برایم باقیمانده

توان تاوان بایدم

 

همیشه حماقتهایی هست که روح به آن افتخار میکند

توان تاوان بایدم

اگر جنازه حواسی مانده باشد هنوز

میدانستم امروز را

که خسته میشوی از شعرهایم

روزی هزاربار گفته بودم

 نمیدانستم امروزرا

که اینگونه زود شعر میشوم.

اعتراف میکنم

من خودم را بلد نیستم

و تو را نیز

 

 گویی وقت آن رسیده است

که کسی بیاید ومرا به من یاد بدهد

 

میخواهی تو بیایی

 خودت را به من

یا من را به من  یاد بدهی

 

آنوقت شاید

تو نیز خودت را یاد بگیری

و من را نیز

 

اما من همچنان

خودم را بلد نیستم

وتو را نیز

...........

هیچ وقت نفهمیدم

چه قدر از تو چه است برای من

و چه قدر از من چه است برای تو

 

شاید هم ....

میمیرانم خود را در هر لحظه مالیخولیای ن می دانم ها

بالا می آید این همه پریده رنگ بیرنگ کشدار

از شریانم ٬ نبضم٬ گلوگاهم

 

خشکی رگهایم را هیچ گریزی نیست

جز حجم گس یک نارنجی جیغ

دروانفسای یک  بستر کبود کثیف

رفیق روزهای خوب

رفیق خوب روزها

همیشه ماندگار من

همیشه در هنوزها

......